سلام خدای مهربون من

همیشه دوست دارم زود اسفند و فروردین تموم بشه ورسم و رسومات دست و پاگبرش دلم هوای سفر داره ُ سفر به یه جای جدید یه جایی که تا حالا نرفته باشم البته تنهایی یا حداقل دو یا سه نفره از سفر های تفریحی پرجمعیت خوشم نمی یاد برعکس سفرهای کاری که دوست دارم تعداد زیادی همراهم باشند اما در هر صورت صابون زدن فایده ای نداره وقتی که موقعیت سفر نیست باید فکر سفر بزارم برای بعد از فروردین

دارم یه کتاب روانشناسی می خونم و چقدر جالبه با اون که نویسندش خانم بارباراانجلیس هست اما چقدر  مطالبش به درد فرهنگ نخ نما شده ما می خوره ،مخصوصا وقتی راجب پیام های برنامه های تلوزیونی می گفت که چه جوری مغز آدمو باهاش شستشو میدن و وقتی توجه کردم دیدم واقعا همین طوره مثلاً همین برنامه های شبکه های ایران واقعا یه برنامه درست حسابی داره فقط شبکه چهاروبعضی وقت ها هم شبکه آموزشش به درد می خوره و سریال ها و فیلم های تلوزیونیش یه پسره نگاهش به یه دختر می افته بعد یه فلاش بگ که در قدیم چقدر برای هم می موردن وبعد هم با هزار بد بختی با هم ازدواج می کنند و شده بدتر از فیلم های هندی وکاری کردن با بچه های ما که قبل از این که انسان بودن همدیگرو ببینند زن یا مرد بودن همدیگرو می بینند و در همون راستا قدم بر می دارن جای تاسف هست به نظر من اگه یه برنامه که سکس داره ببینه لااقل میدونی داره چی می بینه اما سریال ها و برنامه های شبکه های ایرانی که ساخت وطن گرامی هست ، از درون افکار بچه های مارو طوری می سازه که خودشون می خوان طوری که انسان بودن یه شخص یا اصلاً به چشم نیاد یا در حاشیه قرار داره 

یکی از دوستان که این کتاب معرفی کردن خودش روانشناس بالینیه ، اولش فکر کردم یه کتاب روانشاسی کسل کننده هست اما حالا خیلی ازش خوشم آمد و خوشحالم که دارم می خونمش جالبه که راجب شناخت آدم های یه مراحلی رو مشخص می کنه که شناخت درست حاصل بشه  که تو کشور ما همون مراحل انجام می شه فقط از آخر به اول  ، دقیقا مثل کنکور و دانشگاه رفتنمون قیف سروته هست و برای همینه که اکثر مردم به هم بی اعتماد شدن و دچار یه بدبینی ،خدای من بازم دلم سفر می خواد اخه چی کارکنم

خدای عزیزم من که سفر نمی رم اما دعا می کنم تا اونهایی رو که میرن سفر در پناه رحمت بی کران خودت حفظشون کنی و کامشون از اول سفر تا اخرش شیرین شیرین شیرین بمونه شیرین من