سلام خدای مهربون من

ما آدما خیلی موقعه یه عادتهای بدی داریم و یکی از اونها عادت کردن به عادتهاست و عادی شدن اونها برای ماست.

 حتی دانشمندان هم به این نتیجه رسیدن که عادت ها نمیزاره انسان از لحاظ جسمی و روحی رشد کنه.

عادت به این که هر روز خورشید از شرق طلوع کنه و در غرب غروب ٬ عادت به اینکه صبح فلان ساعت بیدار بشیم و شب فلان ساعت بخوابیم ٬ یا عادت می کنیم به نماز خوندن این که فقط خم و راست بشیم ٬حتی ما به محبت و لطف دیگران هم عادت می کنیم و دیگه اونهارو شکل یه محبت یا لطف نمی بینیم برامون می شه شبیه وظیفه طرف مقابل وخیلی عادت های دیگه

هر کدوم از ما با یه کم فکر کردن و قضاوت صحیح به این نتایج می رسیم که مادرا وظیفشون غذا درست کنن و پدرا وظیفشون واسعه ما لباس بخرن و هزار تا کار دیگه که ما می خوام از همه اما وظیفه ما چی می شه.

ما کجای این دنیا قرار داریم و باید چی کار کنیم

این سوال اگه چه ساده و مشخص هست اما با یه کم توجه می شه فهمید که اگه کسی موفق هست این سوال درست درک کرده و به جوابی که باید دست پیدا کرده و حالا میدونه داره چی کار می کنه

مشکل خیلی از ما این که نمیدونیم داریم چی کار می کنیم می خوام چی کار کنیم و چی کار کردیم البته شاید  در ظاهر تماما اینها رو میدونیم اما واقعی نیستن

گاهی موقع پیش می یاد که یه خلع یه کمبود یه مشکل مارو می سازه و اون چیزهایی رو که داریم و باید حفظشون کنیم و اون چیز هایی رو که نداریم و باید به دست بیاریم به ما نشون میده

مثلا آدم تا وقتی که مریض نشده قدر سلامتیشو نمی دونه و وقتی مریض می شه این نعمت بزرگ درک می کنه متوجه می شه و دیگه از اون عادت همیشگی می یاد بیرون

امروز می خوام برای همه اونهایی که سلامتی شون از دست دادن دعا کنم

برای اونهایی که مریض هستن و نمیتونن هر چی دلشون می خواد بخورن و حتی اگه بخورن براشون مزه خوبی  نداره ، دعا کنم

آدم وقتی مریض می شه حالا هر چی می خواد باشه  از یه دندون درد ساده گرفته تا بیماریهای مزمن و سخت  ٬غذا خوردن براش معنی همیشه رو نداره آب خوردن دیگه بهش نمی چسبه و قشنگ تریم منظر های دنیا دیگه به ذوقش نمی یاره و خیلی چیز های دیگه ادم وقتی مریض میشه فقط یه چیز که طعمشو از دست نمیده اونم محبتِ،محبتی به دور از ترحم ،محبتی که هیچ رنگ و لعابی نداشته باشه و از دل بیاد ، آدم اون موقع هست که احساس می کنه می تونه در مقابل هر ویروس و باکتری مقاومت کنه وسلامت بشه

واقعا چی می شه گه گاه ما عادتامون بریزیم دور و مثلا یه آقا عصر که می خواد خسته بره خونه یه شاخه گل برای خانمش بخره درست مثل دوران نامزی این کارها قشنگه اگه چه بهش عادت نداریم

یا یه خانم وقتی کارهای منزلش تموم می شه و میتونه به خودش برسه درست مثل دوران نامزدی مرتب منتظر شوهرش بمونه براش بهترین چیزهایی که ممکنه فراهم کنه اینها چاپلوسی نیست اینها عادتهایی هست که ما یادمون رفته و تو عادتهای نو گمشون کردیم

چقدر خوبه یادمون بیاد که هیچ کسی وظیفه نداره به ما خدمت کنه ٬ هیچ کسی وظیفه نداره برامون غذا بپزه ٬ هیچ کسی وظیفه نداره خرج لباس و پوشاک و مسکن مارو بده،

و اگه ما پدر ومادرمون دوست و همسرمون برامون کارهایی رو انجا میدن به دیدی دیگه نگاه کنیم و اگه کسی باهامون یه قرار گذاشت که می شه اسمشو ازدواج گذاشت تو قرارمون کلمه به نام وظیفه نبینیم و همش یه حس باشه و اونم خدمت به عشق ،خدمت به روح انسانها خدمت به شاخه گلی به نام محبت ، و نزاریم عادت ها این احساس زیارو از ما بگیرن و یه روزی با حسرت به بهترین چیزهایی که داشتیم و می تونستیم  الانم داشته باشیم نگاه کنیم

که واقعا  محبت مثل یه گل نازم و شکننده می شه اگه باهاش مهربون نباشیم قهر می کنه واز خونه ما میره و اونجاست جهنمی که خدا ازش میگه جایی که محبت نیست جایی که قلبی نمیتپه جایی که روح عشق احساس نمی شه

گاهی مواقع ما یادمون میره که همون اندازه که ما یه موجود بیولوژیکی هستیم همون اندازه هم یه موجود معنوی هستیم و این دور بر هم تقدیمی ندارن مگه به لطف خدا و برای این به ما می گن اسان و نمی گن ماشین لباس شویی نمی گن غذاپز نمی گن روبات

برای همین که ما هیچ کدوم از این وسایل نمی خریم تا برامون غذا بپزن و یا مثل یه روبات برامون کار بکنند و پول در بیارن برای همین بعُد معنویه که ما یه روح  طلب می کنیم یه انسان 

حالا اون انسان می تونه یه دوست باشه می تونه پدر ومادر باشن یا یه همسر اما این نشون میده که ما یه چیزی داریم در درونمون که نمیدونیم باید چه کار کنیم باید کجا بریم و باید چی بخوام فقط میدونیم که باید یه کاری بکنیم

مگه نه 

خدای عزیزم نزار عادت ها بهترین چیزهای مارو از ما بگیرن و ما تو خواب بمونیم .

خدای نازینین من نزار بعد سالها بفهمیم که عادتها مارو پیر کردن وما کاری نکردیم

خدای مهربونم کاری کن هر روز یه حس تازه باشیم یه شکل نو

خدای من بزار اگه دنیای بیرون هر ۳۶۵ روز یه باز بهار می یاد بزار در درون ما  هر ۳۶۵ ثانیه یه بهار بیاد

خدای من برای همه لحظه هایی که به لطفت به عشقت عادت کردیم مارو ببخش