کاش میشد شادی هارو مثل آب که از کاسه سر ریز میشه وقت سر ریز شدن شادی از وجود به کسی

بخشید البته میشه دیگران شاد کرد اما اکثر آدما اونقدر خودشون توی مشکلات غرق کردن که دیگه به

این راحتی نمیشه خوشحالشون کرد

کاش ما آدما وقتی بزرگ میشیم حس های پاک بچگیمون از دست ندیم و یه جایی کنج دلمون 

قایمشون کنیم تا برامون بمونه

احساس زیبا و یه لبخند چه فرقی می کنه وقتی از داشتن یه خونه بزرگ حاصل بشه یا از شنیدن یه

جوک یا از گرفتن یه شکلات یا آدامس

یادتون وقتی بچه بودیم وقتی قرار بود برامون پفک یا شکلات بخرن چقدر خوشحال بودیم حداقل تا موقع

 که شکلات یا پفک داشتیم شاد بودیم اما حالا وقتی یه ماشین آخرین مدل می خریم یا وقتی یا خونه

 بزرگ و شیک می خریم فقط چند ساعت یا چند روز خوشحالیم بعدش دوباره همون مشکلات و غصه

های قبل سراغمون می یان یا بهتر بگم سراغشون می ریم

خدای من می ترسم احساسم به کسی بگم

این که زیادی احساس خوشبختی می کنم

این که خوشحالی و سرور به پوستم فشار می یاره تا بپره بیرون و دلم می خواد این همه انرژی رو در راه

 مناسب مصرف کنم

فقط یه چیزی رو اگه مطمئنم باشم دیگه مشکل نیست این که الان چند تا دوستم داری این که بدونم این

 چند روز زدم به در چند تا از دوست داشتنت کم شده

خدای عزیز توی دنیا خوشبخت تر از منم کسی وجود داره ؟